Öğrencimiz, okuyucuma cevap

Bayram Bey
Kitabımı okuduğunuz, duygu ve düşüncelerinizi yazmak nezaketini gösterdiğiniz için çok teşekkür ederim.
Siz de tahmin edersiniz ki Darıçayırı'nda bir yıl kalmama rağmen kitabımın en büyük bölümünü  oradaki yaşadıklarımın, gözlediklerimin oluşturması tesadüf değil. Çünkü ben oraları çok sevmiştim.
Memuriyet için yaşım tutmadığından yaş büyütüp gelmiştim Darıçayırı'na. Bir yıl ailem gelmişti yanıma. Ama İstanbul'daki evimizi kapatıp geldiğimiz, annemin babamın yaşlı oluşu, ikinci yıl biz artık gelemeyiz seninle demeleri de istifa nedenim oldu. Sağlık olsun.
Ben köyünüzü çok sevdiğimi de yansıtabildiğimi düşünüyorum.
Ayrıca yakın zamanda bana ulaşanlardan pek çok gencin okuduğunu, mevki sahibi olduğunu duymak beni ne çok sevindiriyor bilemezsiniz. O dönem arkadaşlarımın çok öz verili çalıştığını biliyordum. Şu an o dönem mezun olan bir öğrencinin de okulda öğretmenlik yaptığını öğrendim. O ve diğer öğretmenlerin de şimdilerde çok iyi çalıştıklarını tahmin ediyorum.
O dönem benimle birlikte çalışan Nezihe Özkaplan'la da yeni haberleştik. O da "Acaba beni hatırlayan öğrencim var mıdır?" diye soruyor. Ve tüm öğrencilerine selam söylüyor.

Köyde 1967-1968 ve 1968-1969 yıllarında birinci ve ikinci sınıf okutmuştu.
Ramazandan sonra bir  hafta sonu köyünüze gelmeyi düşünüyorum. Çünkü Darıçayırı'nı öğrencilerimi, komşularımı, ev sahiplerimi hep çok güzel hatırladım. Olmazsa okullar açılınca gelirim. Okulu ziyaret ederim. Çocuklar için de bir değişiklik olur.

Tüm köy  halkına selam ve sevgilerimi iletiniz. Hepiniz sağlıcakla kalınız.
Cevat Hocama da görürseniz selamımı iletiniz.